رزق عالم را به سر انگشت خود تقسیم کن            نور جنّت را به برق خنده‌ات تنظیم کن
آسـمان را با قـنوت اشک‌هایت جان بده            چشم بی‌بـاران ما را با غمت ترمیم کن

ای که دنیا مستمند گوشۀ چشمان توست            با نـگـاه روشـنت آیـنـده را تـسـلـیـم کن
تـا نـلـرزد خـانـۀ دل از هـجـوم دردهـا            بـاب مـیـلت زنـدگـانی مـرا تـرسـیم کن
دل چرا تاریک باشد، نور قبل از نورها؟            با ولایت هر سیاهی را به من تحریم کن
قصد دارم جان دهم در وقت گریه بر شما            مادرانه جان من را وقف این تصمیم کن
تا دوباره جان بگیرد چشم‌های مرتضی            خـانم خانه، به حـیـدر خنده‌ای تقدیم کن